Trąbka to instrument niewielki, niepozorny, a jednak od wieków niosący w sobie blask, majestat i triumf. Jej dźwięk rozbrzmiewał podczas królewskich uroczystości, prowadził wojskowe fanfary i wypełniał kościelne sklepienia jasnym, dumnym tonem. Z czasem wkroczyła również do sal koncertowych, gdzie stała się bohaterką wirtuozowskich popisów. W audycji cyklu „Muzyka Mistrzów” wyruszyliśmy w krótką muzyczną podróż śladami tego instrumentu – od baroku po klasycyzm. W utworach wielkich kompozytorów trąbka pokazuje różne oblicza: subtelność i elegancję, błyskotliwą wirtuozerię, sakralny majestat oraz klasyczną równowagę formy.
Naszą muzyczną opowieść rozpoczął Tomaso Albinoni i jego „Koncert B-dur na trąbkę”, w którym trąbka nie brzmi triumfalnie – przeciwnie, odsłania liryczną i refleksyjną twarz baroku. Więcej blasku i energii przyniosła muzyka Georga Philippa Telemanna. W „Koncercie D-dur na trąbkę”, tego kompozytora, instrument staje się bohaterem muzyki żywej, pełnej ruchu i wirtuozerii. Szczególne miejsce w tej audycji zajął bez wątpienia Johann Sebastian Bach z „II Koncertem brandenburskim”, gdzie trąbka przestaje być jedynie symbolem triumfu i staje się równorzędnym partnerem w kunsztownym dialogu instrumentów. Finał naszej podróży należał natomiast do Josepha Haydna i jego „Koncertu Es-dur na trąbkę”. Tutaj trąbka ukazuje już pełnię swoich możliwości – lekkość, zwinność i elegancję klasycznego stylu. Zapraszamy więc do wysłuchania, jak ten niewielki instrument poprowadził nas przez epoki – od barokowej refleksji i majestatu, po klasyczną równowagę i koncertowy blask.
Zapraszamy również do wysłuchania innych audycji z cyklu „Muzyka mistrzów”: